Volg je, mijn hart

De imperfectie omarmen

Fri, 27 Feb 2026 15:27:40 GMT

De imperfectie omarmen

Afgelopen maandag hebben Vanessa en ik ons weer verdiept in het thema suïcidegedachten voor onze groep Waar het stil mag zijn. Hier zijn we richting het eind van de voorbereidingen aan het gaan.

Deze groep is voor jongvolwassenen van 16-27 jaar die suïcidegedachten ervaren en bereid zijn hun gedachten en gevoelens te onderzoeken. Hoe is de wanhoop ontstaan? Is de schaamte die je voelt alleen van jou? Of vertelt dit ook een ander verhaal? Wanneer voel je radeloosheid? Welk deel van jou wil dood? Is er ook een deel dat wil leven?

Met IZR, Interaktieve Zelf-Resonantie, kunnen de jongvolwassenen hun eigen innerlijke dynamieken en ambivalentie onderzoeken in 7 bijeenkomsten. En tegelijkertijd in contact zijn met anderen die soortgelijke gevoelens en gedachten ervaren.

In de laatste bijeenkomst is er de gelegenheid om andere belangrijke personen uit te nodigen. Deze bijeenkomst zal samen met de deelnemers vormgegeven worden.

Bijzonder mooi om met aandacht, finesse, in ruggenspraak met en mede-geïnspireerd door anderen een programma op te zetten ❤️

Elke keer indrukwekkend en verdiepend om hiermee bezig te zijn. Ook verstillend; ook bij ons mag het stil zijn.

Ook start ik in april met maandelijkse online bijeenkomsten Binnen Ontdekken voor mensen die de deur niet meer goed uit durven, last hebben van angsten, zorgen en/of paniekaanvallen. Ook om daarin je eigen binnenwereld te ontdekken.

Zo mochten Ingrid en ik de laatste voorbereidingen treffen voor de groep De wijsheid van je lichaam die we gaan starten in april ��. Speciaal voor mensen die overbelast dreigen te raken of al zijn, burn-outklachten ervaren. Ook wij ontdekken weer nieuwe sensaties in onszelf. Zo hebben wij dit filmpje erover gemaakt. Allebei hebben we een uitdaging in zichtbaar worden en plek innemen. En we voelden dat we voldoende bedding in onszelf hadden om de uitdaging aan te gaan.

Het was mooi om deze nieuwe ervaring op te mogen doen en hierbij veiligheid in onszelf te verankeren voor andere momenten van zichtbaarheid ❤️��

Zo werkt het ook in de groep die we starten: werken op jouw tempo, verbinding leggend met anderen en jezelf leren voelen en begrijpen en vooral ook serieus nemen. En je signalen als wijsheid aan te nemen en te ontdekken wat het je wil vertellen: plezier, angst en alles wat daartussen zit.

Het filmpje tja…onze zoon zou zeggen…”Er is nog ruimte voor verbetering”, maar voor een tweede take van een eerste filmpje… En als het gaat over nieuwe ervaringen opdoen, het lukte zelfs met minimale spanning. En natuurlijk heb ik het gevoel niet de gehele kern verteld te hebben en zijn er geluiden en vind ik iets van mezelf.

Voor iemand die opgegroeid is met grappen (èn een impliciete boodschap) zoals “Een 7 is 3 punten te weinig. Een 8 is 2 punten te weinig” ben ik bijl dat ik in alle oprechtheid kan zeggen: “Ik omarm de imperfectie”. Klik hier voor het filmpje.

Exact dat gun ik jou ook: dat je je eigen imperfectie kunt omarmen��

Zien we jou in één van de groepen?

Liefs Corina

Over je Zelf gaat het niet vanzelf

Tue, 16 Dec 2025 10:44:49 GMT

Wat neem jij mee naar 2026?

Het is al een tijd geleden, het is tijd om weer te schrijven moest ik mezelf zeggen.

Ja de afgelopen maanden ben ik veel bezig geweest. Met mijn persoonlijke ontwikkeling, en ook als professional. Ze zijn ook verwerven met elkaar als je werkt met jezelf als instrument. Zonder persoonlijke ontwikkeling kun je niet tot je recht komen als professional. Dat besef ik alsmaar meer. Ik zie om me heen dat een studie heel belangrijk is en dat veel professionals in zorg, onderwijs en sociaal domein op vaardigheden ontwikkelen. En er wordt ook veel intuïtief gewerkt. Toch ga ik me alsmaar meer afvragen of dit nu intuïtie is of instinct?
Ik ben in de afgelopen jaren bij Interakt gaan ontdekken hoe ik veel meer op instinct leef, mijn overlevingsmechanismes. En dat die mijn intuïtie vertroebelen, hoewel ik het ook intuïtie noemde.

En ik denk dat dit niet alleen voor mij geldt maar voor veel mensen in het algemeen. Maar bijzonder ‘wij zorgprofessionals’, want ons instinct is zorgen, helpen, empathie, inleven, aanvoelen bijv. Dat is een kwaliteit absoluut. En tegelijk is het ook heel vaak iets waar we zo goed in zijn geworden omdat het moest. Omdat dat de enige manier was om ons staande te houden toen we jonger waren. Het zorgen voor de ander is een diepe imprint in mijn hechtingsontwikkeling, waarmee ik jarenlang niet wist hoe ik ècht voor mezelf kan zorgen en wel dacht dat ik het deed. Ook dat bleek een bescherming te zijn. Het gaat niet vanzelf over je-Zelf. Dat vraagt proceswerk in de diepte.

Na intensieve maanden zei ik onlangs tijdens een leergang “ik ben even klaar met leren, genoeg geleerd dit jaar”. Die gedachte heeft welgeteld een week geduurd ��. En toen ik beter uitgerust was besefte ik:

Ik leer om mezelf te ontwikkelen. Mijn Zelf te ontwikkelen, mijn waarachtige Zelf. Een Zelf waarin ik meer van mijn beschermingsmechanismen ken. Waardoor ik meer bevrijd ben van oud zeer. Waarin ik ook nog voel dat ik nog te leren heb. En dat wil ik ook. Niet om punten te halen voor een registratie als professional. Die ik overigens niet heb, maar waar ik als ik om me heen kijk meer intervisie en supervisie volg dan de gemiddelde professional met registratie. Om niet alleen een vrijer mens te zijn, maar ook meer in vrijheid kunnen coachen. Vanuit mijn waarachtige, kernachtige, zoals-ik-bedoeld-ben-achtige Zelf.

En dit is, onder andere, wat ik meeneem naar 2026: mijzelf, mijn Zelf en mijn verdere Zelf-ontwikkeling ❤️

Wat neem jij mee?

KernKracht

Thu, 07 Aug 2025 15:40:05 GMT

Kernkracht: Groeien vanuit je kern

Afgelopen maanden stonden ook in het teken van mijn eigen ontwikkeling: de overstap naar volledig voor mezelf, het mezelf de tijd geven te wennen aan meer niet-ingevulde tijd. Een beetje onthaasten eigenlijk. Ik was onderliggend bang dat ik inactief zou worden, juist door teveel tijd. Het tegendeel is waar. Best confronterend, hoe hard werken mij zo vanzelfsprekend is dat ik bijna niet anders kan. En toch heb ik het gedaan. Meer tijd nemen en mezelf ruimte geven, mijn eigen wensen en behoeften voelen. Zo kwamen eerdere verlangens weer naar boven:

De wens om groepen te starten waarin je met elkaar kunt delen en helen. In een veilige setting, ieder op zijn eigen tempo en met zijn eigen vragen.

Waar ik het zelf zo moeilijk vond dit in groepen te doen, me zo kwetsbaar voelde en ongemakkelijk. Heeft het mij zoveel gebracht. Dat gun ik anderen ook!

Voor nu heb ik er 6 thema’s uitgepakt waar ik nu het meest compassie en verbondenheid mee voel. De inhoud staat grotendeels, maar de praktische zaken nog niet zoals wanneer, kosten, aanmeldinformatie etc. Hoe hard �� ik ook gewerkt heb, dit kreeg ik niet af voor mijn vakantie. Had jullie graag een compleet plaatje willen aanbieden. Zelfs het logo is nog niet definitief.

En dat ik het tóch al vermeld, zonder dat het ‘perfect’ geregeld en uitgedacht is dat zegt iets over de kernkracht in mij. Dat ik dat ‘tot in de puntjes’ los kan laten, eerst lekker vakantie ga vieren. Een wezenlijke verandering. Iets waarvan ik dacht dat het bij mij hoorde om het altijd zo te doen, dat is wie ik ben. En nu blijkt van niet. Het harde werken en perfect willen doen is een manier geweest voor mij om me te verhouden. Het blijkt dat daaronder een IK zit die meer bij mij past, die meer mijzelf is: waar ik los kan laten en me er vrij bij voel. Geen schuldgevoel.

Dit is exact waar de groepen over gaan: om de kern van jezelf terug te vinden . En die kracht zit ook in jezelf om dat te doen. Jouw kernkracht!

Hoe mooi is het om dit gezamenlijk te gaan ontdekken! Ik kijk er naar uit!

En toch ga ik eerst 3 weken genieten van een welverdiende vakantie! Fijne vakantie voor wie nog tegoed heeft en geniet van de zomer voor alle anderen!

Tot in september!

Lieve groet, Corina

�� KernKracht: Hechting
Voor mensen die zich snel verliezen in relaties of moeite hebben met verbinding. Er is ruimte om te onderzoeken waar patronen vandaan komen – en hoe je jezelf weer veilig kunt voelen bij jezelf én de ander. Via ervaringsgerichte oefeningen, reflectie en groepsdynamiek ontstaat ruimte voor veiligheid, zelfbegrenzing en gezonde verbinding.

�� Van Breuk naar Balans
Voor mensen die een relatiebreuk/scheiding doormaken of net achter de rug hebben. In deze groep werk je aan emotioneel herstel, zelfinzicht en het hervinden van balans. Er is aandacht voor rouw, herstel van grenzen en toekomstperspectief – inclusief de impact op kinderen. Ook zeer helpend voor ouders in een loyaliteitsconflict.

�� Waar het stil is
Voor jongvolwassenen (16-27 jaar) met suïcidale gedachten of gevoelens van uitzichtloosheid (niet in crisissituaties). Een plek voor verdieping, herstel van contact met jezelf en zingeving. Geen oordeel, wél veiligheid en verbinding en ruimte voor rauwe eerlijkheid. Voor wie wil, is er ook een begeleid moment om iemand uit de eigen omgeving te betrekken – om niet alleen ín de groep, maar ook daarbuiten gesteund te worden

�� Kernkracht na Geweld
Voor mensen die psychisch, fysiek of seksueel geweld hebben meegemaakt – recent of langer geleden. We werken met zorgvuldigheid aan herstel van autonomie, veiligheid in jezelf en het loslaten van schuld of schaamte. In een vaste groep bouwen we aan (her)verbinding met het lijf, de grenzen en de eigen kracht.

�� Tussenruimte
Een wachtlijst-overbruggingsgroep voor mensen die wachten op psychologische of psychiatrische hulp en die niet stil willen staan. Deze groep biedt een veilige plek om in beweging te blijven, reflectie op levensvragen én verbinding met anderen. We bouwen aan veerkracht, helderheid en houvast – zodat je niet alleen ‘wacht’, maar daadwerkelijk herstelt in de tussenruimte.

�� KernKracht Burn-out
Voor wie uitgeput is, overspoeld, of zichzelf kwijt is geraakt in alle verantwoordelijkheden. In deze groep leer je luisteren naar wat je lichaam al lang vertelt. We werken aan herstel van energie, herkennen van signalen, en inzicht in de diepere oorzaken van burn-out. Geen quick fixes, wel ruimte voor echte verandering.

Trots!

Tue, 01 Jul 2025 19:06:54 GMT

Professioneel Trainer!

�� Trots!

Gisteren mocht ik mijn diploma als Professioneel Trainer in ontvangst nemen — een bekroning op een intensief, leerzaam en persoonlijk groeiproces.

Het afgelopen jaar stond in het teken van trainersvaardigheden, werkvormen, structuren… maar ook van mezelf laten zien (ja, dat blijft spannend), leiderschap en zelfcompassie.

Onder bekwame begeleiding van docenten en natuurlijk met mijn hele fijne intervisiecollega's heb ik deze reis mogen maken. Onze intervisiemomenten waren verdiepend, verbindend en waardevol.

Wat een feestje om alle nieuwe kennis meteen te mogen toepassen in de praktijk! Zowel tijdens mijn eigen trainingen als in de vitaliteitstrainingen die ik samen met Hella Kuiper mocht geven.

Mijn hart ligt bij ervaringsgericht trainen. Wanneer ik dat combineer met mijn achtergrond in systemisch coachen én mijn jarenlange ervaring in de zorg en het sociaal domein, ontstaat iets moois:

�� Een zelf ontwikkelde, 2-daagse training die inmiddels geaccrediteerd is door het Registerplein:

“Systemisch werken in de (jeugd)zorg, hulpverlening en het sociaal domein.”

�� Niet te verwarren met systeemgericht werken (dat vaak al gebeurt in deze sectoren). Deze training voegt juist de diepere systemische laag toe die vaak ontbreekt.

�� De eerste ronde start op 22 en 23 september.

✨ Ben jij erbij?

#training #systemischwerken #zorgprofessionals #sociaalwerk #ervaringsgerichtleren #registerplein #professioneeltrainer #leiderschap #persoonlijkegroei

Afsluiten, insluiten en beginnen

duda-wsm@mijndomein.nl — Sat, 12 Apr 2025 09:32:16 GMT

This is a subtitle for your new post

Deze week stond voor mij in het teken van afsluiten en beginnen. Het afsluiten van mijn werk bij de gemeente waarin ik alle ervaringen, gezelligheid, kennis en groeipijn in kon sluiten. Verwend ben met mijn afscheid. Zelfs een wensboompje gekregen heb om al mijn wensen uit te laten komen.

Het beginnen staat niet echt helemaal voor een nieuw begin. Maar wel vanaf nu een volledige werkweek voor mezelf. Met alles wat daarbij op mijn pad komt. Het begint met eindelijk tijd hebben om wat ideeën uit te werken die in mijn hoofd aan het bruisen waren.

Zo starten er diverse activiteiten:

• Hechting en herstel groep

• Scheiden zonder schelden>> hoe je jezelf terug kan vinden na een relatiebreuk!

• Themadagen. De eerste gaat over Schuld & Schaamte!

Eigenlijk gaan voor mij twee van deze activiteiten ook over afsluiten, insluiten en beginnen. Als ik kijk waar ik zelf startte met mijn innerlijk werk heb ik ook een periode afgesloten. Voor mij ging het afsluiten ook over: stoppen met mezelf niet serieus te nemen. Het afsluiten van een periode waarin ik geen regie en verantwoordelijkheid nam over mijn gevoelens. Het afsluiten van overleven. Het insluiten van al mijn ervaringen, vanuit hechting en latere ervaringen. Insluiten wil voor mij niet zeggen dat ik het effect ontken of de pijn niet meer voel. Maar dat het er mag zijn met alles wat het kost en oplevert. Ook met de groeipijn die daarbij hoort. Een ongoing proces kan ik je vertellen. En het beginnen van een periode waarin ik leer van mezelf te houden.

Ook scheiden en een relatiebreuk gaat over afsluiten, insluiten en beginnen. Klinkt zo makkelijk, maar in de praktijk een hobbelig proces, wat niet eenvoudig is. Zeker niet als je kinderen hebt of als je communicatie, soms op zijn zachtst gezegd, moeizaam verloopt. Hoe vindt je dat jezelf weer terug of hoe blijf je bij jezelf? Mooie vragen waar we mee aan de slag gaan in een kleine groep mensen die allemaal zich hierop willen ontwikkelen en hier een zoektocht in hebben.

De themadag(en) gaan over het ontdekken en onderzoeken van hoe deze thema’s een plaats hebben in het/jouw leven. Op welke manier is dit van invloed? Nieuwsgierigheid is een belangrijk element bij het verkennen van jezelf en anderen.

Word jij ook nieuwsgierig?

Stilte

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 10 Feb 2025 19:13:31 GMT

Wat brengt stilte?

Je kent het vast wel, zo’n ongemakkelijke stilte. Soms is het een gewone stilte die bij jezelf ongemak oproept. Soms is het een stilte omdat er iets niet uitgesproken wordt. Soms is het een stilte die valt nadat er iets is uitgesproken. Stiltes zijn er in vele vormen. De stilte die er is als je op een rustige windstille zondagmorgen gaat wandelen, weinig verkeer en soms weinig dieren om te horen. Zo’n heerlijke stilte als je thuiskomt na een drukke dag en er is even niemand thuis.

De laatste tijd heb ik weinig momenten van stilte gehad. Zeker wel in mijn omgeving tijdens een wandeling of thuis, maar niet in mijn hoofd. Die staat AAN. En ik bedoel ook echt aan. Altijd denken, to-do-lijstjes maken, reflecteren, vooruitplannen, scenario’s bedenken, of de rondjes waarin ik kan denken als ik weg wil blijven bij een bepaald gevoel. Mijn hoofd functioneert dan als een beschermer om maar even niet te voelen. Kan ik de schijn voor mezelf opwekken dat ik geen tijd heb om te reflecteren, want ja het is zo druk. Quatsch natuurlijk.

En toen sprak ik iemand die een stilteretraite heeft gedaan. Hoe diegene dag 2 dol werd van eigen gedachten. Toen wist ik. Dit heb ik te doen. Ik wil dat zelfonderzoek ook. Wat kom ik in de stilte tegen? Waar loop ik tegenaan in mezelf? Of omarm ik de stilte? Wat brengt de stilte mij?

Dus na deze week ben ik een weekje op stil. Ontzettend benieuwd wat ik hierin ga ontmoeten in mezelf. Zou ik dat ook hebben dat ik dol word van mijn eigen gedachten? Of gaat het me helpen om meer rust te brengen? Bij mijn gevoel te kunnen blijven i.p.v. wegvluchten in drukte. Bij mijn gevoel zijn en eigenlijk dat alleen: hiermee te ZIJN. Er niets mee te hoeven, alleen maar in aanwezigheid te ervaren.

En ja natuurlijk heb ik de afgelopen weken vanalles gepland om daarna weer lekker bezig te zijn met mooie dingen! Mooie opstellingen, ontmoetingsavonden en niet te vergeten BinnensteBuuten. Maar eerst ga ik mezelf even binnenstebuuten keren in, misschien wel een oorverdovende, stilte.

Liefs Corina

IZR: met compassie naar de kern

Tue, 31 Dec 2024 11:13:37 GMT

Eigen regie over herstel

Oudejaarsdag .

Met knallende boxen luister ik naar de Top 2000, met "I Still Haven’t Found What I’m Looking For" van U2 ��. Wat een ongelofelijk prachtig nummer! Ik kan het niet echt luisteren zonder ontroerd te raken. Het is een dankbaar besef dat ik op zoveel vlakken gevonden heb wat ik zocht.

Sommige dingen zelfs zonder te weten dat ik ze zocht. Eén van die dingen is de IZR-methode: een prachtige, openleggende methodiek om de delen van jezelf die je hebt weggestopt, verborgen, gemaskeerd of weggelachen weer te integreren. Het toe-eigenen en herstellen van de verbinding met jezelf.

Het is officieel geen behandeling, maar ik heb in al die jaren dat ik in de zorg, hulpverlening en het sociaal domein werk, nog geen andere methode gezien en ervaren die met zoveel behoud van eigen regie herstellend en helend werkt in relatie tot welk trauma of welke diagnose dan ook. Met zoveel mildheid en compassie ❤️.

Word je ook enthousiast van deze gedachte en wil je meer weten? Kijk gerust op www.praktijkvolgjehart.nl of op https://izr-methode.nl/

Last but not least: Met blijdschap kan ik vertellen dat ik ben toegelaten tot het professionele IZR-practitioners netwerk in Nederland en België ��.

Ik ben trots op de weg die ik hierin heb afgelegd en die ik verder zal volgen. Ook dank aan Margriet Wentink, Annemieke Vermeire en Jelena Cvjetković voor hun bijdrage aan mijn proces hierin.

Voor mij een mooie en passende overgang van het oude naar het nieuwe jaar ��

Fijne jaarwisseling allemaal en een gezond, liefdevol en compassievol 2025!

Een ontdekkingsreis

Sat, 14 Dec 2024 13:24:48 GMT

Een foto met een verhaal

In mijn vorige blog schreef ik over zichtbaar worden. Voor mij een hele ontdekkingsreis. Ik kom er veel in tegen. Kon mezelf waarlijk ontmoeten in alle facetten.

Eindelijk een fotoshoot gedaan. En o wat vond ik het spannend. Ik draag nooit make-up maar wilde wel een extra sparkle dus visagie erbij. Wilde de shoot bij Tamara van My Objective, zij is mijn oude buurvrouw en ik weet dat zij de mens op de foto zet. En dat wilde ik. Bij binnenkomst zei ik “als je boe tegen me zegt ga ik huilen”. Dat eerst maar even gedaan, even de spanning er wat meer af. Het grappige was dat ik in de weken ervoor echt in mijn kracht stond en voelde dat ik wilde shinen. De tijd was aangebroken, zo voelde het wel. Dat heeft wel even geduurd, want al 2 jaar terug (!!) na mijn inschrijving bij de KvK appte ik Tamara dat ik een shoot wilde maar eerst ideeën op wilde doen. Het was een lang proces van zichtbaar worden waar voor mij nog meer mee samenhing: een keus maken in mijn eigen welzijn, kunnen zijn met de zelfveroordeling die ik mezelf opleg als ik mezelf (op een foto) zie, zichtbaar worden en zijn op andere gebieden. En ook life-events kwamen tussendoor. Waaronder mijn man die vorig jaar begin december een ruiterembolie kreeg. Gelukkig gaat het hem inmiddels een stuk beter! Het was me wel een jaar, 2024 moet ik zeggen.

Een jaar met allerlei ontdekkingen op liefde, gezondheid, angst, zelfzorg, blijdschap, uitdagingen, struggels in mezelf, dankbaarheid. Dat laatste voel ik als ik terugkijk. Hoe moeilijk sommige dingen ook waren, ik kijk erop terug in dankbaarheid. En met een nieuwsgierigheid naar wat gaat komen. Er valt nog zoveel te ont-dekken in mezelf en in de wereld. Een mooi gesprek met een voorganger herinnert me aan mijn missie : “Jij bent je eigen ik aan het ont-dekken en helpt anderen hun eigen verborgen, weggestopte delen van zichzelf, van hun ik, te ontdekken”

Dat is waar ik me in 2025 op ga richten : dat iedereen zich vrij mag voelen om er te zijn met alle zwaarte, liefde, moeilijkheid, dingen die we liever niet van onszelf willen erkennen, prachtigheid en kracht!

Er staat al veel op de kalender wat daar verband mee houdt.

Ontmoet ik jou op één van deze momenten? Kunnen we samen ontdekken!

Fijne feestdagen allemaal en een gezond en liefdevol ❤️ 2025

WAARLIJK ontmoeten

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 30 Sep 2024 12:06:45 GMT

Over jezelf en anderen werkelijk ontmoeten en zichtbaar worden

Foto:: True Colors Cindy Lauper Wikipedia

Afgelopen weken heb ik al een aantal keren gedacht “Oja ik moet nog een nieuwe blog schrijven”. En ik begon er maar niet aan. Omdat ik weet…een blog laat zich niet dwingen. Dat ontstaat of ontstaat niet.

En nu is er iets ontstaan. Iets ontstaan over WAARLIJK ONTMOETEN. En in ontmoeten zitten ook ont-moeten. Niet meer moeten. Dat is wat ik zo vandaag besef waar ik alsmaar meer moeite mee krijg in de huidige gezondheidszorg, in veel vormen van hulpverlening en in sociaal domein. Er is weinig waarlijke ontmoeting. Soms niet mogelijk omdat er maar bepaald aantal minuten voor een consult is, of omdat mensen zich aan protocollen moeten houden, waar hulpverlening geen eigen emotie of inbreng mogen doen in een casus waar ze bij betrokken zijn want dat zou niet professioneel zijn. Of waar de focus op veiligheid in kaart brengen moet liggen.

Afgelopen week twee dagen doorgebracht bij Interakt in Tiel. Waar er waarlijke ontmoetingen plaatsvonden. De ene dag rondom het thema angst en de andere dag over het thema suïcide. Geen makkelijke thema’s dus. Waar best ook een taboe op ligt. Met een focus op hoe kunnen we de ander ontmoeten in zijn of haar nood? Ontzettend mooi om mijn eigen helende bedding te voelen rond het onderwerp suïcide, wat mij in staat maakt anderen hierin WERKELIJK (waarlijk) te ontmoeten. Zonder ander doel. Zonder oordeel. Zonder angst voor wat dan ook.

Ook mooi om te beseffen dat ik dat alleen maar kan als ik mijn angst en oordeel over mezelf heb aangekeken en doorvoelt, mijzelf hierin heb ontmoet. Precies de reden waarom ik zo enthousiast ben over de Interactie Zelf-Resonantie-processen. Omdat degene die aan het werk is daar zichzelf ontmoet. Met alle facetten die er zijn. Op een manier waarop je zelf in regie blijft over wat je dat moment wel en niet wilt ontmoeten in jezelf. (zie www.praktijkvolgjehart.nl )

In de aanloop naar deze blog ontmoette ik iets van mezelf: namelijk dat het spannend is om zichtbaar te worden en te zijn. Iets van mezelf in te brengen. Want wat als het niet goed is? Wat als ik tekort schiet? Of wat als ik iets vertel over mijn geschiedenis en ik doe de ander tekort? En ja daar wordt al iets duidelijk in de laatste vraag: als ik vertel over hoe het voor mij was kan ik de ander niet tekort doen, want het is mijn verhaal. Dat is een ander verhaal dan hoe het voor de ander was. Ken jij dit ook? Dat je niemand pijn wilt doen, maar daarmee misschien wel je eigen ervaring tekort doet?

Het zichtbaar worden kwam ik afgelopen week ook tegen tijdens een mooie netwerkdag van de Balanskliniek. Een mooie dag met mooie ontmoetingen.

Vanmorgen stuurde een vriend deze Insta-reel, hoe toepasselijk voor de beweging van mezelf de afgelopen weken.

https://www.instagram.com/reel/C-VsikwxIXi/?igsh=Y211NGcwN3VzNnA1

Wat een mooie reminder dat om je eigen potentie te ontdekken je eerst uit je comfortzone hebt te stappen, en door angst en leren gaat om je WAARLIJKE zelf te ontmoeten!

Practice what you "preach"

Wed, 17 Jul 2024 13:07:44 GMT

Hollen en ook even stilstaan

Over een twee weken heb ik vakantie en ben even de balans op aan het maken van afgelopen halfjaar.

Ik kijk terug op een mooi halfjaar, zowel in mijn persoonlijke ontwikkeling als in de groei van mijn bedrijf. Ook een gezellige en mooie openingsdag van de nieuwe locatie. Een halfjaar waarin ik opnieuw mooie ontmoetingen heb gehad, nieuwe dingen aan het ontwikkelen ben met lieve en inspirerende collega-coaches en mensen die ik ontmoet heb op en waar een klik ontstaan is in gezamenlijke interesse.

Denk hierbij aan:

- trainingen voor professionals in zorg, onderwijs en sociaal domein

- het opzetten van een netwerk van systemisch coachen en trauma/hechtingsspecialisten om daarmee professionals in zorg, onderwijs en sociaal domein te kunnen adviseren en trainen in een systemische blik. Zowel op het niveau van individu/casus als op team/organisatie niveau. Hoe mooi is het als we samen het perspectief kunnen verbreden in situaties waarin professionals (dreigt te) vastlopen of waarin een gezin graag een ander perspectief wilt.

- brainstormen over hoe Volg je hart iets kan betekenen voor jongeren en/of volwassenen die te maken hebben met dakloosheid, verslaving, huiselijk geweld

- brainstormen over hoe leefstijl en vitaliteit kan bijdragen aan behandeling voor jongeren, dit doe ik samen met Hella Kuiper van Hart en Ziel.

Met veel bezig geweest waar ik veel energie van kreeg. Toch was ik afgelopen week ziek. Griepachtige klachten. Mijn lijf remde me even af. Ik werd gedwongen mezelf af te vragen: Heb ik te hard gerend? Was het niet teveel?

Na reflectie en intervisie kwam ik tot de ontdekking dat het niet teveel was, maar wel veel. Niet te hard gerend, maar wel hard. Moest ook wel even om mezelf lachen. Waar ik vaak iemand het gun "zorg goed voor jezelf" (en ja de redder in mij geeft het ook als advies) moest ik ook even goed voor mezelf zorgen hierin. Wat een genot om te weten dat ik 5 jaar terug deze reflectie niet zou hebben en het afgedaan hebben als "oja virusje" en nog een tandje bij hebben gezet.

Waarin ik nu voor het komende halfjaar gezonde keuzes heb gemaakt om alles behapbaar te houden.. En hoe deze uitpakken? Dat horen jullie over een halfjaar....:)

Wens jullie een fijne zomer!!

Feest!

Mon, 11 Mar 2024 20:27:53 GMT

Beetje risico moet je durven nemen

FEEST!

Zoals je misschien al gelezen hebt op de site gaat Volg je hart verhuizen! De opening staat gepland op 1 juni!

Alleen het adres is al fantastisch: Zonnekracht 6 in Oude-Tonge.

Daar ga je toch al van stralen? Ik wel in ieder geval.

Ben nog wel een beetje voorbarig met de opening plannen, want de huidige eigenaar kan zijn verdieping pas misschien half mei verlaten. En het is al aantal keer uitgesteld. Dus beetje spannend is het wel.

MAAR ik dacht. Ik gooi het gewoon het universum is en vertrouw erop dat het universum mijn wens in de schoot laat vallen bij de huidige eigenaar. En dat het helemaal goed gaat komen!

Afgelopen maanden zelf ook verder een ontwikkeling doorgemaakt. Zit in de laatste fase van de opleiding rondom trauma & hechting voor groepsprocessen. Daar kom ik zelf ook dingen in tegen. Toen ik vorig jaar startte met de individuele variant heb ik (door het traumawerk) een hypothese gevormd dat ik een alleengeboren tweeling ben.

Toch duurde dat bijna een jaar voordat ik dit hardop uit durfde te spreken tijdens een opstelling. Want ja....ik had toch geen onomstotelijk wetenschappelijk bewijs van een arts. Nee, maar mijn lijf wist het wel. En vertelde het me. En het duurde bijna een jaar voordat ik het ECHT durfde te geloven. Terwijl: als je lijf het weet en je vertelt hoeveel meer wetenschappelijk bewijs heb je dan nodig?

Er vallen dingen op zijn plek: hoe ik al jaren weinig zin heb om mijn verjaardag te vieren. Verjaardagen van anderen ook vaak vergeet. Hoe ik in de zwangerschap van onze zoon Thomas een herbeleving had van mijn periode in de buik. Zonder dat ik het wist. Onbewust. Hoe ik nu pas begrijp waarom ik toen ook verdriet voelde en wist dat het niets met mijn hormonen te maken had. Ook niet wist hoe het wel zat. Hoe ik bij sommige specifieke teksten van nummers emotioneel werd (bijv. Muse-Resistance "I'll wait a thousand years just to see you smile again")

Hoe er iets verandert in mij nu ik deze kennis en deze gevoelens meer integreer. Mezelf meer begrijp.

Het maakte dat ik dacht: zo ik wil mijn verjaardag wel een keertje vieren.

Dus wat denk je: 1 juni niet alleen de opening, maar is ook nog mijn verjaardag, dus dubbel feest!

Snap je misschien ook dat ik na al deze bijzondere ervaringen en ontdekkingen het risico wel durf te nemen!

Volg je,mijn hart

Sat, 30 Dec 2023 22:41:00 GMT

Een terugblik op 2023 en vooruitkijken naar 2024

Zo de laatste week van het jaar is een mooie tijd voor bezinning. Althans dat vond ik vooraf. Een hele week vrij, top 2000 aan en lekker reflecteren. Het kwam er niet echt van. Ik bleef klusjes vinden om te doen. Zolder opruimen, studieboeken uitzoeken, verfspullen opruimen, huiskamer anders indelen. Ga zo maar door. Allemaal zinnige dingen, maar van reflecteren kwam het niet echt.

Ik ging me afvragen waarom dit zo ging. Toen bedacht ik me dat het wel een mechanisme is bij mij. Eerst structuur in mijn omgeving brengen voordat er structuur in mijn hoofd is. Want vanmorgen viel het op me tijdens het wandelen.

Ik wil mezelf dwingen om terug te kijken en vooruit te kijken, maar komt dat niet meer vanzelf als de tijd rijp is? Heb afgelopen jaar al meerdere momenten gehad waarin ik terugkeek. Ik schrijf regelmatig in een eigen reflectieverslag c.q. dagboek.

Voor mij gaat dit om controle: het vooruitkijken. Grip wil hebben op wat komt. Plannen maken.

Maar vanmorgen werd het me helder: ik heb me over te geven. Over te geven aan dat wat komt.

Wat het universum (voor mij: God) mij brengt in het komende jaar. Dat ik er geen invloed op heb bleek paar weken terug toen mijn man Leo een ruiterembolie kreeg. En zo dun is het lijntje tussen leven en dood dus. Hij is door het oog van de naald gekropen. Het had zo anders af kunnen lopen. Dankbaar dat dat niet zo is!!

Dus ja...wat heb ik te regelen? Helemaal niets! Het wordt wel bepaald.

En natuurlijk heb ik nog wel me in te zetten. En dat gaat me altijd goed af. Vandaag de laatste hand gelegd aan een vernieuwde website. Zag tegen het werk op, maar eenmaal eraan begonnen viel het eigenlijk best mee.

En ook is het aan mij om in verbinding te blijven met mezelf en met het universum>> dat is een work-in-progress zal ik maar zeggen. Als ik doorschiet in het mezelf inzetten en dan raak ik uit verbinding met mezelf, dus altijd een zoektocht naar balans.

Nu ga ik lekker onthaasten en genietend van muziek de laatste dag van het jaar in.

Op naar een mooi, liefdevol 2024!

Lieve groet, Corina